Bevlogen Dordtenaar met een missie Victor van Heusden (70) overleden

DORDRECHT –  Victor van Heusden (70) – een veelziijdig en bevlogen mens – is afgelopen weekeinde in Dordrecht overleden. Het Nederlands Dagblad (ND) noemt hem een christelijke dappere pionier met een warm hart voor mensen. Ook de EO brengt het nieuws.

Victor geldt als grondlegger van het Flevofestival van Youth for Christ en De Spil in Giessenburg. In 1978 stond hij aan de wieg van het Kamerland festival waaruit later Flevo groeide.

Hij werd in 1948 geboren in een gezin met acht kinderen van de Vergadering van Gelovigen. Deze geloofsrichting had  in die tijd een gebouw aan de Cornelis de Wittstraat 64. Victor woonde in die straat.

Zijn oudste broer Arnold ging als eerste als geloofswerker aan de slag en Victor volgde daarna in allereerst de wereld van de Dordtse Youth For Christ. Uiteindelijk werd het een betaalde baan en liet Victor zijn baan als supermarkt-manager los.

Victor durfde nieuwe wegen in te slaan om mensen, die zoekers waren te bereiken met de Blijde Boodschap of met hulp.

Het ND noemt dat: ,,Van Heusden verstond de kunst, haaks op de hectische tijdgeest tijd te nemen om met iemand op te wandelen op de levensreis, of die iemand nu gelovig was of ex-, nog niet of niet-gelovig. Dat werd zijn levenswerk. Hij herontdekte de kracht van de liturgie, die gestalte kreeg in de retraites in Giessenburg in De Spil".

Van Heusden vond de inspiratie voor De Spil in Taizé, waar hij als jongerenwerker in 1993 met een groep naartoe ging.

Aanstaande vrijdag is er een dankdienst voor het leven van Victor in de Open Hof kerk in Sterrenburg  1.

Zondag 11 november overleed Victor van Heusden. Jarenlang was hij betrokken bij Youth for Christ, retraitecentrum De Spil en stichting De Pelgrimstocht. Wat heeft hij betekend voor deze organisaties?

Victor van Heusden was in staat grote woorden en hoogdravende geestelijkheid terug te brengen naar het hart, in begrijpelijke taal van en voor mensen," zegt Youth for Christ-directeur Bram Rebergen. Victor was in de jaren zeventig in Dordrecht actief als regionaal leider van deze jongerenbeweging. Tot toenmalig YfC-directeur George Brucks hem naar Driebergen haalde, waar hij voor de landelijke organisatie ging werken. "Hij zag eerst de mens en dan de mening," vervolgt Rebergen. "In een tijd waarin de stem van de opgewekte christen vooral naar kracht en geluid zocht, slaagde hij erin verstilling en oprechte spiritualiteit een plek te geven. Hij bracht de Bijbel dichtbij door beeld en verhalen. Dat is nog steeds essentieel voor het werk van Youth for Christ.

Op zijn 35e bezocht Victor Taizé, waar hij onder de indruk raakte van de duizenden aanwezigen, die tijdens de dienst minutenlang stil waren. Deze ervaring bracht hem ertoe in Nederland een retraitecentrum – De Spil – op te zetten, waar mensen met hun levensvragen terechtkonden. Hij stelde zijn boerderij voor gasten beschikbaar, bouwde een kapelletje in zijn tuin en had gesprekken met de bezoekers van het centrum.

Victor is op meerdere fronten belangrijk geweest," zegt retraitebegeleider Marianne Groen. "Hij was een pionier, maar misschien ook wel een beetje een ziener. Nu zien we dat de nieuw-monastieke beweging actueel is geworden. Stilte is geen raar woord meer, ook niet in de protestantse wereld. Begrippen als retraites zijn we normaal gaan vinden. Er zijn inmiddels veel plaatsen ontstaan waar je retraites kunt houden. Victor heeft dat in de protestantse wereld neergezet, al was dat in het begin niet makkelijk."

Niet wetend dat het zo actueel zou worden, zag Victor volgens Groen de betekenis van stilte. "En dat terwijl hij een onrustig persoon was, die van beweging en herrie hield. Hij ging de confrontatie met de stilte aan, door het mee naar Nederland te nemen."

Ook op persoonlijk vlak heeft Victor betekenis gehad voor mensen die zoekend waren. Groen: "Dat komt door hoe hij was als mens. Als een Van Heusden was hij scherpzinnig, belezen, had hij iets te melden en kon hij het goed verwoorden. Hij was wars van te veel heiligheid. Er zat altijd een grapje bij en stond daarmee wat dichter bij mensen die het lastig vonden het heilige van de kerk te begrijpen. Tegelijk hield hij vast aan het Christocentrische. Dat was heel belangrijk voor hem."

Na zijn pensionering stuurde Victor een aantal mensen een bericht, om na te denken over wat hij na zijn pensionering zou gaan doen. Het liefst bleef hij doen wat hij altijd al deed: met mensen praten, mensen inspireren, en hen op hun levensweg helpen. Vanuit die wens ontstond De Pelgrimstocht.

Bij De Pelgrimstocht kunnen mensen één op één of in groepjes van vier personen delen wat zij in hun leven tegenkomen. Deelnemers ontmoeten elkaar vier keer per jaar, eten samen, delen hun leven met elkaar en bidden samen. Het gaat daarbij om wezenlijke dingen die je in je leven tegenkomt, waar ook het evangelie een rol bij speelt.

"Victor stelde een paar vragen en dan had je meteen een goed gesprek," vertelt Tjitske Volkerink, bestuurssecretaris van De Pelgrimstocht. "Dat was zijn handelsmerk. Hij was een goede geestelijk begeleider, al zou hij zichzelf niet zo typeren. In gesprekken ging het over de gewone dingen van het leven, maar ook over hoe het tussen jou en God zat. Daar lag zijn hart, het verbinden aan elkaar: de ontmoeting, gezelligheid – dat hoorde er ook altijd bij – en het gewone leven delen. Het was ook heel typerend voor Victor dat hij altijd kwaliteiten in mensen herkende."