Rechtbank doet vandaag uitspraak in zaak-Laura Korsman – AD.nl

Rechtbank doet vandaag uitspraak in zaak-Laura Korsman - AD.nl
Hoe Laura Korsman om het leven kwam door haar stalker
De serviceafdeling is te bereiken op telefoonnummer 088 – 0505 050. De servicepagina kun je hier vinden. Klik hier om direct de Krant.ad.nl te lezen.

De ouders van Korsman komen woensdag 11 juli iets na het middaguur thuis als de vader nog even het laatste nieuws wil bekijken op zijn mobiel. Hij begint te vloeken en toont zijn vrouw de foto op het AD. Ze leest de tekst: Dode vrouw gevonden in woning aan Bosboomstraat in Utrecht. Daar woont Laura.

Ze proberen hun dochter te bellen, maar die is tegen haar gewoontes in niet bereikbaar. Haar broer besluit de politie te bellen. Na vele malen doorschakelen en een half uur later krijgt hij een agente aan de telefoon. “Is de politie nog niet bij jullie aan de deur geweest?”, krijgt hij verbaasd te horen.

Momenten later gebeurt dit alsnog. Twee mannen van de recherche melden zich bij de woning van de familie. “Jullie dochter is door een misdrijf om het leven gekomen”, zeggen ze.

Twee dagen later zitten de ouders van Laura bij een uitvaartondernemer. “Dat moment voelt als verraad”, omschrijft de vrouw haar gevoelens.

Volgens M. zou Laura een mes hebben getrokken, waardoor hij daarna uit noodweer had gehandeld. De officier van justitie noemde deze verklaring van M. totaal ongeloofwaardig en vond het erg dat M. de schuld bij Laura in de schoenen schoof.

“We hadden Laura nog steeds niet gezien en we moesten het al hebben over in welke kist ze begraven zou worden. Het kon nog een foute grap zijn.”

“Laura wilde altijd mensen helpen, daarom wilde ze later op de ambulance werken. Dat is haar afgenomen”, schreef Lauras vader in een verklaring die vorige maand in de rechtbank werd voorgelezen door een vertegenwoordiger van Slachtofferhulp.

Later die avond mag ze eindelijk haar dochter zien. In shock ziet ze welk geweld haar dochter is aangedaan. Het lichaam telt meer dan dertig snij- en steekwonden. Maar door wie? En vooral: wáárom?

De rechtbank in Utrecht velt vandaag het vonnis in de strafzaak tegen de 32-jarige Zamir M. Hij wordt ervan verdacht de 24-jarige Laura Korsman met 26 messteken om het leven te hebben gebracht nadat hij haar al wekenlang had gestalkt.

Kort na het aantreffen van het lichaam van de vrouw, kan er een verdachte worden aangehouden. Het is de inmiddels 32-jarige M. uit Nieuwegein. De ex-vriend van Korsman tegen wie ze op 2 juli aangifte had gedaan van wekenlange stalking.

Zo ook die avond voor haar dood. M. heeft inmiddels een contact- en straatverbod opgelegd gekregen, maar dat weerhoudt hem er volgens het OM niet van om Korsman op 10 juli te volgen naar Amsterdam.

Het OM wil dat de 31-jarige Zamir M. wordt veroordeeld tot 18 jaar gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging. 

Op een van de telefoons van M. wordt een berichtenwisseling gevonden waaruit blijkt dat hij zich heeft voorgedaan als een kennis van een vriendin van Korsman. Zo achterhaalt hij waar de vrouw die avond is.

Camerabeelden van het poppodium in Amsterdam leggen vast hoe M. Korsman meerdere malen volgt naar de rookruimte. Haar aanspreken doet hij niet.

De verdachte was de ex-vriend van het slachtoffer. De man zou niet hebben kunnen verkroppen dat Korsman enkele weken eerder de relatie had verbroken. Hij zou haar daarna hebben gestalkt. Volgens het OM heeft hij op de vrouw gejaagd en haar doodongelukkig en doodsbang gemaakt. Een opgelegd locatie- en contactverbod hield M. niet tegen.

M. spreekt van een toevallige ontmoeting. Hij is dj en bezoekt wel vaker feestjes. Verder zegt hij flink onder invloed te zijn geweest van drank en drugs.

“Een fles Jack Daniëls, twee pillen, een jointje, een aantal shotjes en ketamine”, verduidelijkt hij. In die toestand rijdt hij van Amsterdam naar Utrecht, daar waar Korsman woont in een rijtjeshuis in de Schildersbuurt.

Hij belt aan bij de buren met het verhaal dat hij zijn sleutels vergeten is. De vrouw die opendoet, woont er nog maar net en gelooft het verhaal van M. Ze laat hem binnen en via de achterkant komt hij in de gezamenlijk tuin terecht.

Wat er zich verder die avond afspeelt is nu eindelijk helder geworden, vertelt M. op zitting. Zijn eerdere verklaring dat Laura is omgebracht door mensen van een motorclub klopt inderdaad niet.

Hij legt uit het balkon van het studentenhuis op te zijn geklommen en Korsman in de gang tegen te zijn gekomen. Ze schrikt, maar staat hem te woord.

Ze praten in haar kamer als er om onbekende reden ruzie ontstaat. Korsman haalt vanachter de bank een mes tevoorschijn. In de worsteling die ontstaat, komt het mes volgens M. “dodelijk” op hem af.

Door het verweer van M. snijdt Korsman zichzelf twee keer. Het zijn de slagaderlijke verwondingen die een belangrijke rol bij haar dood spelen.

M. weet het mes af te pakken en in een waas steekt hij “verwoestend op haar in”. “Uit noodweer?”, vraagt de rechtbank. “Ja”, is zijn antwoord.

De officier van justitie hoort het verhaal van M. aan en spreekt woest over een verklaring “vol leugens”. Hij besluit ter plekke de strafeis met twee jaar te verhogen: achttien jaar cel.

In zijn requisitoir laat de officier weten wat er in de ogen van het OM is gebeurd. Van enige roes of overmatig gebruik van verdovende middelen is geen sprake. Het lijkt een tactische verklaring.

Het is juist een uitgestippeld plan. M. heeft een mes bij zich afkomstig uit de messenset die wordt aangetroffen in de garage van zijn oma. De plek waar M. verblijft.

Via het balkon en het dak weet hij in de kamer van Korsman terecht te komen. Daar steekt hij direct op haar in. Uit het ontbreken van afweerletsel bij de vrouw lijkt ze volkomen te zijn verrast.

“Hij heeft dood en verderf gezaaid en zijn verklaring is een trap na”, sluit de officier af. “Harteloos.”

Een gebrek aan empathie is een van de conclusies van het Pieter Baan Centrum (PBC). Deskundigen die hem onderzoeken, stellen vast dat hij “narcistisch en leugenachtig” is. “Hij heeft een superlatieve zelfpresentatie en de kans op herhaling is groot.”

Tbs met dwangverpleging is dan ook een logisch gevolg boven op de achttien jaar celstraf. “Vergelding moet een wezenlijk onderdeel van de straf zijn.”