Nederland-Duitsland: een ware clash met bekend einde – NRC

Nederland-Duitsland: een ware clash met bekend einde - NRC
Oranje in slotfase onderuit tegen Duitsland ondanks knappe comeback
Het Nederlands elftal kwam tegen Duitsland in de tweede helft terug van een achterstand maar verloor alsnog: 2-3.

Fabian van der Poll 24 maart 2019 om 22:37 Teleurstelling bij de spelers van het Nederlands elftal nadat Nico Schulz Duitsland in de slotfase op een 3-2 voorsprong heeft gezet. Foto Piroschka Van De Wouw/Reuters Voetbal is een simpel spelletje….. En aan het einde winnen de Duitsers.

De voorsprong voor Duitsland was op dat moment verdiend te noemen. Oranje had aanvankelijk geen grip op het positiespel van de bezoekers, maar kreeg kort na de openingstreffer toch een uitgelezen mogelijkheid op de gelijkmaker. Ryan Babel werd vrij voor het doel gezet door Promes, maar schoot vervolgens op Manuel Neuer. Kort erna moest Babel opnieuw zijn meerdere erkennen in de keeper van Duitsland, ditmaal na een volley op slechts enkele meters van het doel. Net op het moment dat Oranje beter in de wedstrijd leek te komen, sloeg Duitsland aan de overzijde keihard toe. Gnabry trok vanaf de linkerflank naar binnen, waarna hij Virgil van Dijk opzocht en met een werkelijk schitterende uithaal de bovenhoek vond: 0-2. Oranje was het daarna volledig kwijt en had het geluk dat de achterstand voor rust niet nog groter werd: de geheel vrijstaande Thilo Kehrer kopte in de handen van Cillessen, terwijl Sané oog in oog met de Oranje-doelman faalde.

Zo was het zondagavond precies in de Johan Cruijff Arena. Net toen het Nederlands elftal een punt leek over te houden aan de clash in de EK-kwalificatie, net toen Ronald Koeman zijn zegeningen moet hebben geteld, ging het alsnog mis. Het was waarschijnlijk niet eens een geval van onachtzaamheid in de eigen achterhoede. De Duitsers hadden Oranje doen geloven dat ze waren ingedommeld en sloegen in de slotminuut genadeloos toe: 2-3.

Koeman voerde één wijziging door in zijn basiself ten opzichte van de met 4-0 gewonnen wedstrijd van afgelopen donderdag tegen Wit-Rusland: Quincy Promes begon voorin in plaats van Steven Bergwijn. Bij Duitsland ontbrak Marco Reus in de basis vanwege een lichte bovenbeenblessure, maar die Mannschaft werd bij afwezigheid van zijn sterspeler op sleeptouw genomen door Leroy Sané. De jonge dribbelaar van Manchester City stond al vroeg in de wedstrijd aan de basis van een goede kans voor Serge Gnabry, die op de vuisten van Jasper Cillessen schoot, alvorens hij na een klein kwartier voetballen zelf de openingstreffer voor zijn rekening nam. Sané werd in het strafschopgebied bereikt door Schulz, waarna hij met een knal in de verre hoek optimaal profiteerde van een glijpartij van Matthijs de Ligt: 0-1.

De negentig minuten ervoor brachten de sensatie die paste bij de historie van de wedstrijd. Twee roemruchte voetbalnaties, die aan elkaar gewaagd waren, en het spel op en neer deden golven, net als de sentimenten in aanloop naar de wedstrijd toe. Het was een ware kraker.

Probeer er maar eens niét aan te denken, al die symboliek en anekdotes. De pijn na de vermeende schwalbe van Bernd Hölzenbein in de finale van het WK van 1974. De wraak op het EK van 1988, als verlichting voor de diepgewortelde revanchegevoelens bij mannen als Willem van Hanegem en Johan Cruijff. Frank Rijkaard versus Rudi Völler tijdens het WK van 1990 en de fluim die nooit zal opdrogen, omdat de hang naar rivaliteit en burentwist er vermoedelijk altijd zal zijn. Zón wedstrijd.

Het Nederlands elftal heeft het EK-kwalificatieduel met Duitsland zondagavond in de Johan Cruijff ArenA op zeer ongelukkige wijze verloren. Oranje keek na een zwakke eerste helft bij rust tegen een 0-2 achterstand aan, maar wist de stand in een indrukwekkende tweede helft toch nog gelijk te trekken. Het elftal van bondscoach Ronald Koeman leek vervolgens met een puntendeling van het veld te stappen, maar in de laatste minuut van de officiële speeltijd ging het door een doelpunt van Nico Schulz toch nog mis voor Oranje: 2-3.

Het fluitconcert bij het Duitse volkslied zei genoeg. Of toen doelman Manuel Neuer het veld opstapte voor zijn warming-up. Oliver Kahn, Jens Lehman of Neuer: wie er ook keept, er moet en zal worden gefloten. Er zijn, kennelijk, boemannen nodig op een avond dat de KNVB de eigen ploeg een haast mythische entree gunt, met lichtflitsen en bombastische beats. Alsof een storm aanstaande is.

Toch was er ook eerbied en stilte. Niet voor de slachtoffers in Utrecht – protocol is protocol – wel voor de naamgever van het stadion. Cruijffs acties flitsten voorbij op de grote schermen. Kijk mee, zei de speaker, en wie dat deed kon zijn hart ophalen. Tijdloze stifts, juweeltjes van schoten. Opdat we nooit vergeten wie de geestelijk vader is van het Nederlandse voetbal waarnaar ook deze avond werd verlangd.

Dat voetbal kwam er met vlagen. En eigenlijk pas in de tweede helft, de helft waarin Oranje de 2-0 achterstand leek weg te poetsen, met brille en bravoure.

Langs de lijn zag Jürgen Klinsmann het gebeuren, de oud-spits die eens het Duitse voetbal geselde. Hij was het die na het slechte EK in 2000 de Duitse revolutie ontketende met een snoeihard betoog in de Frankfurter Allgemeine. Er deugde niks meer aan het Duitse spel. Alleen maar balletjes breed en het grote voetballand leidde geen dribbelaars meer op. Waar was de creativiteit?

Dat Klinsmanns wake-up-call weerklank vond, moge duidelijk zijn. In de decennia erna domineerde Duitsland. En al klinkt er tegenwoordig weer gemor in het land van Lothar Matthäus en Gerd Müller, zondag hoefde je slechts naar Leroy Sané en Serge Gnabry te kijken om te weten dat Duitsland ook na het mislukte WK in Rusland nog sexy voetbal speelt.

Juventus-target Matthijs de Ligt zag het nog het beste. Hij zag Sané binnen twee minuten tweemaal voorbij zoeven en het scheelde weinig of het was toen al 0-1.

De andere kwelgeest van Oranje was Gnabry, net zon vrijbuiter op de flank als Sané. Eveneens 23 jaar en rap genoeg om de duurste verdediger ter wereld te verrassen met een heerlijk schot in de bovenhoek. Virgil van Dijk volgde netjes, maar waar bleef de blocktackle toen Gnabry het duel besliste?

Oranje miste in het begin de schwung. Frenkie de Jong was onscherp op de gevaarlijkste plek in het veld maar voorkwam zelf dat er écht gevaar kwam. Ryan Babel moest het gevaar creëren. Deed hij ook. Maar tot twee keer toe stuitte hij van dichtbij op de vuisten van de even daarvoor nog uitgefloten Neuer. Vakmanschap als knipoog naar het fluitende publiek.

Gevoelsmatig was Oranje bij rust terug bij af. Dus toch, als het erom spant, achter tegen Duitsland. Terwijl het voor het eerst echt ergens om ging. Want alle oefenduels en de Nations League ten spijt, de weg naar het EK 2020 is nu pas ingeslagen. Van de twaalf duels die Ronald Koeman nu op de bank heeft gezeten, was die van zondag het belangrijkst.

Daarbij moet gezegd dat de weg naar het EK bepaald geen helletocht is. Naast Duitsland en het donderdag verslagen Wit-Rusland (4-0) speelt Oranje nog tegen Noord-Ierland en Estland, in een poule waar zowel de nummer één als twee rechtstreeks naar het EK gaat. Kortom, ontsnappingsroutes gegarandeerd. Nederland mocht van Duitsland verliezen.

Zover leek het niet te komen. Na rust oogde Nederland allerminst verslagen en was het De Ligt die met een kopbal de hoop terugbracht. En ja, toen ging het écht stormen.

Oranje dwong de ploeg van Joachim Löw zo ver achteruit dat het leek alsof de Duitsers zelf geen strijdplan meer hadden. Ze hielden tegen, vermoedelijk in de veronderstelling dat de punten voor hen waren. Geef ze ongelijk. Dikwijls volgt nog een counter en is de wedstrijd beslist.

Daar was het voetje van Memphis Depay. Hij stond weliswaar precies op de goede plek, maar liet zich er niet van weerhouden om zijn treffer met veel bombast te vieren. De leeuw kwam brullend naar de zijlijn, de rest van de roedel danste mee. Aan teamgeest geen gebrek in dit Oranje.

Van 0-2 naar 2-2 – dat deed snakken naar meer. De dominantie leek ernaar te zijn, maar tegelijk werd duidelijk dat voor Duitsland een grens was bereikt. Een gelijkspel gaf de verhoudingen het beste weer.

En terwijl Oranje op jacht ging naar meer, gebeurde datgene waar niemand voor had willen vrezen. Duitsland scoorde. De doelpuntenmaker zullen we niet snel vergeten: Nico Schulz.

Leeslijst Artikel delen Mail de redactie viewBox=”0 0 13 15″ style=”enable-background:new 0 0 13 15;” > Onderwerpen Opmerkingen? Mail ons Heeft u een tip over dit onderwerp, ziet u een spelfout of feitelijke onjuistheid? We stellen het zeer op prijs als u ons daarover een bericht stuurt. U kunt ons ook anoniem een tip geven.

De 43e editie van Nederland tegen Duitsland kende twee gezichten. Voor rust was de ploeg van bondscoach Joachim Löw sterker en dat leidde tot goals van Leroy Sané en Serge Gnabry.

In de tweede helft waren de rollen omgedraaid. Oranje kwam via Matthijs de Ligt en Memphis Depay terug tot 2-2, waarna de Duitsers door een treffer van Nico Schulz in de negentigste minuut alsnog drie punten pakten.

Door de nederlaag is Nederland niet langer koploper in groep C van de kwalificatie. Noord-Ierland, dat zondag met 2-1 won van Wit-Rusland gaat aan de leiding met zes punten uit twee wedstrijden. Oranje en Duitsland hebben drie punten, maar de viervoudig wereldkampioen heeft pas één wedstrijd gespeeld.

Oranje vervolgt de kwalificatie pas op 6 september en dan is Duitsland opnieuw de tegenstander. Die wedstrijd wordt in Hamburg gespeeld en drie dagen later wacht in Tallinn een confrontatie met Estland. Tussendoor speelt Nederland in juni voor de Nations League, waarin Engeland tegenstander is in de halve finale.

Het zal tegen de Engelsen beter moeten dan in de eerste helft zondag tegen de Duitsers, want die kregen voor rust kans op kans in de ArenA. Al na twee minuten had Gnabry de bal voor het inschieten, maar Jasper Cillessen voorkwam met een goede redding de 0-1.

In de vijftiende minuut was een Duitse voorsprong alsnog een feit en dat mocht De Ligt zich aanrekenen. De verdediger van Ajax gleed uit bij een lage voorzet van Schulz, waardoor Sané de bal ongehinderd kon aannemen en fraai afrondde in de verre hoek.

Het had daarna snel weer gelijk kunnen en misschien wel moeten zijn, maar twee grote kansen waren niet aan Ryan Babel besteed. Na een fraai passje van Quincy Promes stond hij oog-in-oog met doelman Manuel Neuer, die als winnaar uit de strijd kwam.

Ook bij de tweede kans van Babel was Promes de aangever. Ditmaal leverde de vleugelspeler een goede voorzet af, waarna de ervaren aanvaller van Fulham de bal van dicht bij recht op Neuer volleerde.

De twee gemiste kansen kwamen Oranje duur te staan, want na 35 minuten was het aan de andere kant wel raak. Gnabry dribbelde naar binnen, terwijl Van Dijk hem niet van de bal kreeg. Met een schitterend schot in de verre kruising liet de Duitse aanvaller Cillessen daarna ook kansloos: 0-2.

0-2 was ook de ruststand en daarmee mocht het defensief kwetsbare Nederland niet eens ongelukkig zijn. Cillessen keerde op slag van rust nog een kopbal van Thilo Kehrer en de doelman had ook een antwoord op een schot van Sané.

De achterstand deed Koeman halverwege besluiten in te grijpen. Hij bracht Bergwijn voor Babel in de hoop op een ommekeer en drie minuten later was de 1-2 al daar. De voorzet kwam van Memphis en De Ligt tekende met zijn hoofd voor het eerste doelpunt in zijn interlandcarrière.

De aansluitingstreffer was het begin van een veel betere tweede helft van Oranje, dat het initiatief overnam van de Duitsers. Het duurde alleen wel even alvorens dat tot een volgende kans leidde. In de 63e minuut – een kwartier na de 1-2 – kwam de bal in een druk Duits strafschopgebied via Georginio Wijnaldum bij Memphis, die Neuer verraste met een laag schot en zo de achterstand ongedaan maakte (2-2).

Met die gelijke stand was Nederland nog niet tevreden. Duitsland oogde kwetsbaar en mocht zich gelukkig prijzen dat Promes naast punterde, waar afspelen een betere optie was. Tien minuten voor tijd was Neuer net iets eerder bij de bal dan Wijnaldum na een steekpassje van Memphis.

Ook daarna bleef Oranje hopen op 3-2, tot er in de slotfase ineens weer een kans voor de bezoekers was. Invaller Marco Reus stoomde op over links en vond de vrijstaande Schulz. De speler van 1899 Hoffenheim schoof de bal buiten bereik van Cillessen in de verre hoek (2-3), waardoor het toch de Duitsers waren die de zege pakten.